γράφει η Λυδία Λάβδα
Η τέχνη ήταν και παραμένει ανάγκη του ανθρώπου για επικοινωνία, έκφραση και ατομική ισορροπία. Η έξοδός μας από την ακινησία της σκέψης... Με εφόδια την τεχνογνωσία και παράλληλα την ατομικότητα της υπόστασης του δημιουργού διαμορφώνεται η εκάστοτε καλλιτεχνική κατάθεση.
Αντισυμβατικότητα, αυτοσχεδιασμός και γνήσιες καλλιτεχνικές προθέσεις κινούν και υποκινούν τον θεατή να συλλειτουργήσει με το νέο πνευματικό ερέθισμα που συναντά. Σ' αυτό συνηγορεί η εσώτερη επιθυμία του ανθρώπου για πνευματικότητα, για ερμηνεία των όψεων της πραγματικότητας. Το προσωπικό μου όραμα· η τέχνη να πραγματεύεται συνολικά αιτήματα μέσα από τη συνύπαρξη του ήχου, του λόγου και της εικόνας. Η συνένωση των τεχνών να ενεργεί συνδυαστικά και να ορίζει νέους πνευματικούς προορισμούς. Ο καλλιτέχνης οφείλει να μην περιορίζεται. Με αίσθημα προσωπικής και κοινωνικής ευθύνης είναι σε θέση να αιφνιδιάσει και να ενεργοποιήσει τα οπτικά, ακουστικά, αλλά κυρίως τα εγκεφαλικά νεύρα όσων γίνονται κάτι περισσότερο από παρατηρητές του έργου του.
Θεωρώ πως, όταν οι δημιουργοί ενεργούν ως ομάδα, βάζουν τέλος στη μονοδιάστατη αντιμετώπιση της τέχνης, στη μοναχικότητα του καλλιτέχνη, δημιουργώντας πρωτοπορία και πιθανά καλλιτεχνικά κινήματα. Ταυτόχρονα, η συνύπαρξη διαφορετικών μορφών τέχνης "γεννά" καινοτόμες δημιουργίες και επομένως νέες αφορμές για έρευνα και στοχασμό.
Η ενασχόλησή μου με τη μουσική (drummer- performer) και την ποίηση με ώθησαν στην πεποίθηση πως ο συνασπισμός των τεχνών δεν πρέπει να είναι ταμπού, αλλά προοπτική. Ενεργή χρήση της ποίησης με τη δυναμική της μουσικής και εικαστικής παρέμβασης, με αποτέλεσμα την ανάδυση νοημάτων και ταυτόχρονα τη συμμετοχή του θεατή-ακροατή. Με αυτόν τον τρόπο οι καλλιτέχνες γίνονται πνευματικοί συνοδοιπόροι, σφυρηλατούν -μέσω της ατομικής τους τεχνοτροπίας και κοσμοθεωρίας- μία νέα πλατφόρμα επικοινωνίας...
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΑΥΓΗ στις 04/11/09
